นับแต่มนุษย์ถือกำเนิดขึ้นมาบนโลก
เรามองไปยังสวรรค์ด้วยความสงสัย
หลงใหลดวงดาวมากมายบนท้องฟ้ายามค่ำคืน
แต่ในอวกาศที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต
มีเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นแบบนี้
ดาวเคราะห์สีน้ำเงินดวงเล็ก และดวงจันทร์ตะปุ่มตะป่ำ
โคจรไปรอบดวงดาว
มันอยู่ใกล้พอที่จะได้รับ พลังงานจากดวงอาทิตย์
แต่ไม่โดนความร้อนแผดเผา
มันหมุนไปรอบแกนของมัน
ทำให้ครึ่งวันได้รับแสงอาทิตย์
อีกครึ่งวันเย็นสบายในเงามืด
อาจพูดได้ว่านี่เป็นดาวเคราะห์ที่โชคดี
เพราะจังหวะของการมีแสงและเงา
กลายเป็นส่วนสำคัญในชีวิตของมัน
โลก บ้านของเรา
เรารู้กันว่าดาวของเราไม่เหมือนใคร
เรารู้กันว่า หนึ่งวันที่ผ่านไป เป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดในจักรวาล
จังหวะเต้นรำของโลกและดวงอาทิตย์
ได้สร้างชีวิตนับล้านชนิดให้กับพืชพรรณ
และสัตว์ที่อยู่บนโลกทุกวันนี้
บางอย่างพบเห็นได้ทุกวัน
บางอย่างเห็นได้ยากเหลือเกิน
แต่..เราล้วนมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน
ชีวิตของเราถูกขับเคลื่อนด้วยจังหวะ ของกลางคืนและกลางวัน
แค่แสงแดดตอนเช้า..เริ่มส่อง
เราก็ตอบสนองแตกต่างกันไป
บ้างก็..ต้องการแดด
บ้างก็..คอยหลบแดด
เราส่วนใหญ่ชื่นชอบแดด
สัตว์บางชนิดก็ทักทายด้วยบทเพลง
ไม่ว่าเราจะเลือกพบเจอมันเเบบไหนก็ตาม
พระอาทิตย์ขึ้นคือพลัง ที่ทำให้เราโลกเรามีชีวิต
แอฟริกา
ในช่วงเช้าตรู่ ของวันสำหรับที่นี่ ไม่ได้เป็นของผู้ตื่นเช้าเท่านั้น
แต่ยังมีผู้อยู่ยาว..จากกลางคืน
แมวป่า เซอร์วัล ออกล่าตั้งแต่ตอนกลางคืน
และตอนนี้มันรอเสี่ยงดวงต่อ
ยังคงขออีกหนึ่งมื้อก่อนกลับบ้าน
ความสามารถในการกระโดสูงของมัน
เหมาะกับการล่าในทุ่งสะวันนาที่มีหญ้าสูง
มันกำลังมองหาเหยื่อ แต่ส่วนใหญ่แล้วใช้การฟัง
หูเรดาร์ขนาดมหึมาของมัน ที่ได้ยินแม้กระทั้งเสียงเข็มหล่น
หรือเสียงก้าวย่างที่ไม่ระวัง ของหนูเซาท์เทิร์นเฟล
ตอนนี้แสงแดดเริ่มแรงขึ้นแล้ว คงถึงเวลาต้องกลับไปนอน
ที่อีกฟากของโลก บนหมู่เกาะแปซิฟิกที่ห่างไกลออกไป
มีสัตว์ที่ทำไม่ได้แม้แต่จะคิด ถึงการวิ่งเล่นในตอนเช้า
พวกมันทำอะไรไม่ได้เลย จนกว่าจะได้รับความอบอุ่นจากแสงอาทิตย์
กาลาปากอสคือบ้าน ของสัตว์บางชนิดที่พิศดารที่สุดในโลก
อิกัวน่าทะเล
พวกมันมีพิธีกรรมยามเช้า ที่เหมือนเดิมตลอด
เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นที่เกาะบ้านเกิด
พวกมันจะมาเยียดแขนขาบนโขดหิน
เพื่อรับแดด
สัตว์เลื้อยคลานนั้นใช้พลังงานแสงอาทิตย์
ต้องได้รับความร้อนมากพอ ถึงขยับกล้ามเนื้อได้
และไม่ใช่แค่พวกมันที่มาอาบแดด
งูเรซเซอร์ที่กาลาปากอสตัวก็ไม่ใหญ่พอ ที่จะทำอะไรอิกัวน่าที่โตแล้ว
แต่..พวกที่ตัวเล็กกว่าล่ะ?
ห่างออกไปจากโขดหิน ที่พวกผู้ใหญ่อยู่กันในพื้นทราย
มีลูกอิกัวน่าฟักตัวอยู่ใต้ดิน
นานกว่า 3 เดือน
วันนี้ เมื่อแดดส่องทรายจนอุ่น
พวกมันจะออกมา
ถึงเวลาที่เจ้าตัวนี้ จะคลานออกมาสู่ชีวิตที่เหลือ
ถ้ามันออกมาเร็วไป ก่อนที่ตัวจะอุ่นมากพอ
มันจะไม่มีแรงวิ่งได้เร็วมาก
แต่ถ้ารอนานเกินไป ศัตรูของมันก็อาจพร้อมเต็มที
นี่เป็นการตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดของมัน
มันรอดมาไดั่
พวกงูพลาดโอกาสไป
แต่ยังมีเด็กน้อยจะฟักออกมาอีก
และตอนนี้พวกงูก็พร้อมจู่โจม
นี่คือโอกาสที่ดีที่สุดของปี ที่พวกงูจะได้กินอิ่ม
ลูกอิกัวน่าวิ่งบนพื้นเรียบได้เร็วกว่า งูเรซเซอร์
แต่..ก็มีตัวอื่น รอซุ่มเล่นงานอยู่
อีกตัวที่ฟักออกมาได้เห็นภาพแรก ของโลกที่อันตราย
งูมีสายตาที่ไม่ดีนัก
แต่ตรวจจับการเคลื่อนไหวได้
ดังนั้น ถ้าลูกอ่อนใจกล้าเข้าไว้ มันก็อาจไม่เป็นไร
รอดมาได้อย่างเหลือเฃื่อ
ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต ของสัตว์ที่เพิ่งเกิด
ด้วยพลังจากดาวฤกษ์ของเราเอง
ในช่วงก่อนเวลาเที่ยงวัน
เมื่อดวงอาทิตย์เคลื่อนสูงขึ้น ก็แผ่รังสีออกมากขึ้น
สร้างความมหัศจรรย์ในทุกที่ ที่มันไปถึง
ต้นไม้เปลี่ยนแสงให้เป็นชีวิต
พวกมันใช้อากาศและพลังงานของดวงอาทิตย์ และด้วยการสังเคราะห์แสงทำให้มันเติบโตขึ้น
จนเกิดเป็นโลกของป่า ที่ยุ่งเหยิงขึ้น ทีละใบ
มันเป็นการเล่นแร่แปรธาตุ ที่ทุกสิ่งในโลกต้องพึ่งพา
ว่าจะ..อยู่
หรือ..จะตาย
ต้นไม้ชนิดหนึ่งสามารถร่ายมนต์นี้ได้ ในเวลาแค่วันเดียว
นี่คือต้นไผ่
มันโตได้เกือบมิลลิเมตรต่อนาที
เป็นพืชที่โตไวที่สุดในโลก
นี่แค่ช่วงสายๆ เท่านั้น
ส่วนใหญ่เริ่มโตตั้งแต่ฟ้าสาง
และตั้งแต่ฟ้าสาง ที่แพนด้ายักษ์เริ่มกินไผ่
ข้อเสียของไผ่คือ ไม่ค่อยมีสารอาหาร
ข้อเสียหมีแพนด้าคือ มันเรื่องมาก
พวกมันแทบจะกินแต่ไผ่เพียงอย่างเดียว
แล้วเพื่อให้มีพลังงานพอใช้
แพนด้าตัวนี้ต้องใช้เวลากิน ถึง 14 ชั่วโมง ในวันนี้
และอาจนานกว่านั้น ถ้ามันต้องให้นมลูก
แต่..ลูกของมันไม่ใช่เลย
มันกินนมแม่เป็นส่วนใหญ่ การเคี้ยวเล่นจึงเป็นแค่งานอดิเรกของมัน
ยังไม่ใช่งานประจำ
เช้านี้มันได้พบกับของหายาก ในโลกธรรมชาติ
นั่นคือ เวลาว่าง
และได้ออกสำรวจ
เพราะวิถีชีวิตที่จำเพาะเจาะจงของมัน
ทำให้แพนด้าเป็นหนึ่งในสัตว์ ที่หายากที่สุดในโลก
ยิ่งลูกน้อยอย่างมัน ยิ่งมีค่า
พวกมันมีอยู่แค่ไม่กี่ร้อยตัว
สัตว์หายาก กับสิ่งที่หาได้ยากที่สุด
เวลา
เมื่อแดดยามเช้าเริ่มแรงขึ้น
มันก็เริ่มร่ายมนต์ในแบบอื่น
ดวงอาทิตย์ส่งความร้อน มาที่ชั้นบรรยากาศของเรา ทำให้ร้อนขึ้น
จนน้ำบนดินและในทะเลทรายระเหย
ขึ้นไปเป็นเมฆ
ทั่วทั้งแอฟริกา เมฆและสภาพอากาศ เคลือนที่ไม่หยุดหย่อน
ทำให้เกิดฝนและหญ้าสดๆ ในต่างที่และต่างเวลา
สัตว์นับล้านตัวมีงานต้องทำทุกเช้า
คือย้ายตามไปยังที่ต่อไป ที่ฝนจะทำให้หญ้าขึ้น
ไม่ว่าจะมีอะไรขวางทาง
เช้าวันนี้ การที่ต้องย้ายตามไปเรื่อยๆ
จะทำให้ลูกม้าลายตัวหนึ่ง พบกับบททดสอบครั้งใหญ่
ลูกม้าตัวนี้เดินได้หลังคลอดไม่ถึงชั่งโมง
มันฝ่าฟันมาได้ทุกอย่าง
แต่..มันไม่เคยเจอกับอุปสรรคแบบนี้
แม่น้ำเชียวกราก รุนแรง เพราะมีน้ำฝนไหลมาจากที่สูง
อันตรายทุกย่างก้าว
ลูกม้าลายต้องให้แม่ช่วยสุดชีวิต
ถ้าจะรอดไปได้
อันตรายที่ร้ายแรงที่สุด ไม่ได้มาจากสัตว์อื่น
แต่..มาจากแม่น้ำ
แม่ม้าลายพยายามเดินนำลูกไป ในทางที่น้ำตื้นที่สุด
แต่..ตัวมันเล็กเกินไป
และกระแสน้ำก็พัดแรงเกินไป
ลูกม้าลายกำลังจะหมดแรง
แต่แม่ของมัน ไม่ยอมแพ้
ตัวอื่นๆ ขึ้นไปได้หมดแล้ว มันร้องเรียกลูกให้เดินต่อ
และในที่สุดก็พบวิธี
ในแอฟริกามีคำกล่าวว่า "ถ้าอยากไปเร็ว ให้ไปคนเดียว
ถ้าอยากไปไกล ให้ไปด้วยกัน"
จากนี้ไป เจ้าลูกม้าลายและแม่ของมัน จะผ่านปัญหาทุกอย่างไปได้อย่างแน่นอน
ดวงอาทิตย์กำลังขึ้นสู่จุดสูงสุด และแผดแสงแรงที่สุด
ไกลโพ้นทางทิศเหนือ ที่ทวีปอาร์กติก
น้ำแข็งได้ยึดผืนดินติดกับมหาสมุทร มานานหลายเดือน
ดวงอาทิตย์บริเวณขั่วโลก จะอยู่ต่ำกว่า และอ่อนแรงกว่าในที่อื่นๆ
แต่พลังงานของมัน ก็ยังจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
วาฬนาร์วาล
หนึ่งในสัตว์ที่ลึกลับที่สุดในโลก
ในตอนนี้ พวกมันไปไหนไม่ได้ไกล
มีเพียงช่องน้ำแข็งเล็กๆ ให้มันโผล่ขึ้นมาหายใจที่ผิวน้ำได้
แต่..พลังของดวงอาทิตย์ มาช่วยพวกมันแล้ว
หลายวันแล้ว ที่ความร้อนจากดวงอาทิตย์ ได้กัดเซาะน้ำแข็ง ที่ยึดผืนดินกับทะเลไว้
ตอนนี้ ความร้อนกำลังขึ้นสูง และร้อนที่สุด ดวงอาทิตย์เริ่มมีชัยเหนือกว่า
และการต่อสู้ระหว่างความร้อนกับความหนาว ก็กลายเป็นความโกลาหล
แม่น้ำบนผืนดินเริ่มไหลอีกครั้ง
ในมหาสมุทรที่น้ำแข็งบางลง
ความร้อนจากดวงอาทิตย์ ก็ทำให้เกิดรอยแยก
และรอยแยกกลายเป็นช่อง
เปิดทางให้วาฬนาร์วาล ว่ายข้ามอาณาจักรน้ำแข็งไปได้
ในตำนานของเอสกิโม วาฬนาร์วาลตัวแรกนั้น คือหญิงสาวนักล่า ผู้กล้าหาญ
เธอตายทั้งที่กอดรัดร่างของวาฬ ที่เธอตามล่า
ผมที่ถักเปียของเธอ ที่ชี้ ออกมาก กลายเป็นงา รวมเป็นหนึ่งเดียวกับวาฬ
นี่คือวันแสนสุขของวาฬนาร์วาล
พวกมันท่องไปในบ้านกลางทะเล ของพวกมันได้อีกครั้ง
ความแรงของดวงอาทิตย์เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อยิ่งลงไปทางใต้
ในภูเขาแถบอเมริกาเหนือ
แสงแดดในฤดูใบไม้ผลิ ทำโลกที่เพิ่งละลายจากน้ำแข็งกลับมามีชีวิต
ถ้าใครยังใส่เสื้อกันหนาวอยู่
ความร้อนในตอนกลางวัน อาจทำให้ไม่สบายตัว
เราจำเป็นต้องไปหาต้นไม้ ใช้เกาหลังให้หนำใจ
การถูตัวกับต้นไม้ นอกจากจะช่วยให้หายคัน
ยังช่วยผลัดขนฤดูหนาว ให้พวกหมีที่กำลังร้อนด้วย
นั่นเป็นโอกาสให้ประกาศอาณาเขต ด้วยกลิ่นประจำตัว
ทุกคนจะได้รู้ว่าแถวนี้ใครคุม
ตอนนี้กลางวันแล้ว
และโลกก็ได้สัมผัสกับพลังแบบเต็มที่ จากดาวฤกษ์เพื่อนบ้านของเรา
ตอนนี้ดวงอาทิตย์ขึ้นสูงที่สุดบนฟ้า
และส่องซอกซอนไปจนถึงซอกหลืบของโลก ที่ซ่อนตัวอยู่
ที่แอฟริกา ใกล้เส้นศูนย์สูตร พลังงานของมันร้อนเหมือนเตาเผา
ลูกม้าลายและฝูงของมัน ยังต้องไปต่อ
แต่..ทุกย่างก้าวช่างยากเย็น
ในความร้อนแบบนี้ ร่มเงาเพียงน้อยนิด ก็ถือเป็นโอเอซิส
แดดแรงเต็มที่แบบนี้ สัตว์นักล่ามองเห็นฝูงม้าลายได้ง่าย
แต่..แดดตอนกลางวันก็มีข้อดี
เพราะมันร้อนจนสิงโตไม่ออกล่าเหยื่อ
แต่ก็มีบางอย่างที่ไม่มีเวลาหยุดพัก
แม้ต้องเจอกับความร้อนตอนกลางวัน
การแย่งชิงอำนาจ
การแข่งขันของสัวต์ตัวผู้ในเรื่องอาณาเขต และการทำให้ตัวเมียสนใจ
การมีอำนาจสูงสุด จนทำให้สัตว์ที่รักสงบที่สุด สู้กันได้
กลางแดดเที่ยงในความร้อนของทะเลทราย
ยีราฟหนุ่มท้าสู้กับตัวผู้เจ้าถิ่น เพื่อแย่งอาณาเขต
และตัวเมียที่อาศัยอยู่
ทีแรกก็แค่ดันกันไปมา เพื่อจะทำให้อีกฝ่ายกลัว
ปกติแล้วจะจบลงแค่นี้
แต่ดูเหมือน ยีราฟหนุ่มจะคิดว่า มันมีโอกาส และเริ่มออกอาวุธ
ไม่มีใครยอมใคร
ตัวผู้ที่แก่กว่า ล้มแล้ว
มันรู้..ว่าจะโดนหมัดน็อก
ก็เลยก้มหลบ
และโต้กลับ
จบแล้ว
วันนี้ยังเป็นวันของตัวแก่ เก๋าเกม
ส่วนผู้แพ้ ต้องระเห็จไปอยู่กลางทะเลทราย
ผืนดิน และสัตว์ที่อาศัยอยู่บนนั้น ถูกเผาจากแดดตอนเที่ยงวัน
แต่มีที่หนึ่ง ที่ยังเย็นได้ แม้ในตอนนี้
ตลอดระยะเวลาหนึ่งวัน แม้แต่พลังมหาศาลของดวงอาทิตย์
ก็ยังไม่แรงพอที่จะทำให้มหาสมุทร อุ่นขึ้นได้ มากนัก
ที่นี่ มีสัตว์ใหญ่ ที่สุดของโลกหลายอย่าง
ใช้ชีวิตที่ยาวนาน และซับซ้อนพอๆ กับเรา
นี่เป็นครอบครัววาฬสเปิร์ม
ตรงกลางฝูง คือลูกของมัน ที่พบเห็นได้ยาก
เจ้าตัวเล็กของเรา อายุราวหนึ่งปี มันมีความยาวประมาณ 15 ฟุต
และอยากรู้อยากเห็นมาก
ในสองหรือสามปีแรก มันจะกินแต่นมแม่
ซึ่งมีไขมันสูงมาก และเหนียวข้น พอๆ กับคอทเทจชีส
มันจึงไม่ละลายในน้ำทะเล ระหว่างที่กำลังถูกดูดกิน
วาฬยักษ์คือนักล่าที่ใหญ่ที่สุด ที่มีบนโลก
แต่มันก็เป็นพ่อแม่ที่หวงลูกมากที่สุด
และช่างจ้อมากด้วย
โดยใช้ภาษาที่เป็นเสียงเคาะ
พวกมันเป็นสัตว์ที่เสียงดังที่สุดในโลก
ทำเสียงได้ดังกว่าเครื่องยนต์เจ็ตหลายเท่า
แต่ตอนนี้ ต้องเงียบกันก่อน
เจ้ายักษ์แห่งท้องทะเลตั้งตัวขึ้นตรง
เพื่องีบหลับ ในตอนบ่าย
วาฬเหล่านี้มีสมองใหญ่กว่าสัตว์ใดในโลก
ใครจะเดาได้ว่า มันฝันถึงอะไรบ้าง
ในเขตร้อน ความร้อนระอุในตอนเที่ยง ยังลากยาวไปถึงตอนบ่าย
ที่เกาะเล็กๆ นอกชายฝั่งปานามา ในอเมริกากลาง
ทุกอย่างใช้ชีวิตอย่าง เชืองช้า
สลอธแคระสามนิ้ว
ตอนขยันที่สุด มันก็ยังขี้เกียจ
ในช่วงนี้ของวันมันจะ เหมือนป่วยขั้นโคม่า
มีอย่างเดียวที่ปลุกเร้ามันได้
คือ..สิ่งนี้
เสียงเรียกจากสลอธตัวเมีย จากที่ไหนสักแห่ง
ตอนนี้น้ำขึ้นก็ไปทางลัดเลยซิ
ปัญหาเดียวก็คือ จากตรงนี่
มันฟังยากว่า คู่สืบพันธุ์ของมัน ร้องมาจากตรงไหน
นี่เป็นเธอใช่มั้ย?
น่าเศร้าที่ตัวเมียตัวนี้ไม่ได้อยากไปเดท
ตอนนี้มันต้องให้นมลูก เลยขออยู่เป็นโสดดีกว่า
อย่างที่พูดกันว่า "มานญานา" พรุ่งนี้ยังมีเสมอ
ชีวิตบนเกาะนี้ สโลว์ไลฟ์มาก
แต่จังหวะชีวิตตอนบ่าย ในส่วนอื่นๆ ของโลกนั้นต่างจากที่นี่ไปมาก
นี่คือ เกาะซาโวดอฟสกี ในแอนตาร์กติก้า
บ้านของนกเพนกวินสายรัดคาง 1.5 ล้านตัว
นี่คือสถานที่พิเศษสุด
หินที่ยื่นออกมานั้น ถูกพ่นออกมาจากภูเขาไฟใจกลางเกาะ
มหาสมุทรซัดกระแทกใส่ทั้งกลางวันและกลางคืน
พวกเพนกวินโดนลูกหลงอยู่ตรงกลาง
เพนกวินที่โตแล้วต้องสู้รบกับคลื่นทั้งวัน
ในการเดินทางจากบ้าน ไปแหล่งหาอาหารนอกชายฝั่ง
เป็นความทารุณที่เลี่ยงไม่ได้
เพราะมีครอบครัวรอพึ่งพามันอยู่
ลูกเพนกวินสายรัดคาง ทำอะไรไม่ได้เลย
ถ้าไม่มีทั้งแม่และพ่อคอยช่วย
เพราะมันต้องกินอาหารสดทุกวัน
พ่อแม่ต้องผลัดกันไปหามาให้
แปลว่าต้องมีการออกล่าอย่างมโหฬาร
...สำหรับแม่และพ่อจำนวนมหาศาล
แม่ตัวนี้ไม่เหลืออาหารให้ลูกกินแล้ว
ตอนนี้ พ่อต้องรีบกลับมา ..ให้เร็ว
บ่ายแก่ๆ นักล่ากลุ่มแรก ที่ออกไปแต่เช้ากลับมาแล้ว
หนึ่งในนั่นคือพ่อของเจ้าลูกน้อย
มันออกไปหาปลาไกล 50 ไมล์ และตอนนี้ ใกล้ถึงบ้านแล้ว
การลงน้ำ ให้ปลอดภัยนั้น ยากแล้ว แต่การขึ้นจากน้ำ ยิ่งยากกว่า
กรงเล็บจิ๋วช่วยให้มันเกาะติดอยู่ได้ บนหินลาวาที่ขรุขระ
ตอนนี้ คุณต้องเดินไกล 2 ไมล์ ไปหาลูกเมีย
ท้องที่เต็มไปด้วยอาหาร ยิ่งทำให้ลำบาก
นี่คือนิคมเพนกวินที่ใหญ่ที่สุดในโลก
แต่ด้วยความที่ต้องเดินทาง เหมือนเดิมทุกวัน
มันก็แทบจะหลับตาเดินได้
อย่างน้อย..ก็เกือบตลอดทาง
การเดินทางไม่ว่าแบบไหน ย่อมมีความแออัด
และบางที่ก็ยากที่จะจำได้ว่า เราให้ลูกๆ รอตรงไหน
แม่..ยังคงคอยอยู่ ตอนนี้ลูกๆ ไม่ไหวแล้ว
ท่ามกลางเสียงร้องอื้ออึงนี้ พ่อจะจำเสียงร้องของแม่ได้มั้ย
มันคือหนึ่งในล้านจริงๆ
การโยกหัว คือการต้อนรับ กลับบ้านของเพนกวิน
ลูกทั้งสองจะได้กินอาหาร
ตอนจบอันแสนสุข ของการไปทำงานที่โหดที่สุดบนโลก
กลางช่วงบ่ายที่ป่าฝนในเอกวาดอร์
อากาศกลายเป็นไอ ในความร้อน
ที่นี่ ดวงอาทิตย์และต้นไม้ ได้ร่วมกันสร้าง สภาพอากาศ ที่ไม่เหมือนที่ไหน
และมันจะเป็นแบบนี้แทบทุกวัน
บ่ายวันนี้ สภาพอากาศจะช่วยหนึ่งในผู้อยู่อาศัย ที่เล็กและสวยที่สุด อย่างไม่คาดฝัน
นกฮัมมิ่งเบิร์ดหางแร็กเก็ต มีขนาดใหญ่เท่านิ้วหัวแม่มือ
มันใช้พลังงานเยอะมาก ถึงบินได้สง่างามแบบนี้
นั่นแปลว่า มันอยู่ในสภาพหิวโหยตลอด
พวกมันเผาผลาญอาหารเร็วมาก จนต้องกินน้ำหวาน
มากกว่าพันครั้งในวัน
พวกมันหยุดหาอาหารไม่ได้
ต้องแข่งกับเวลาทั้งวัน
ไม่ใช่แค่นกหางแร็กเก็ต ที่ออกหาน้ำหวานจากดอกไม้ในป่า
ผึ้งก็เช่นกัน และพวกมันไม่ชอบแบ่งใคร
แค่ผึ้งต่อยใกล้หัวใจของนก เพียงครั้งเดียว ก็อาจถึงตายได้
แต่เวลาเป็นใจให้เจ้าหางแร็กเก็ต
ฝนกำลังจะมาขัดจังหวะ
ความร้อนของแดดในตอนบ่าย ทำให้เกิดเมฆฝนขนาดใหญ่
และมันอัดอั้นไว้ไม่ไหว มันก็ปล่อยออกมา
เหนือยอดไม้ขึ้นไป ฝนตกแบบฟ้ารั่ว
ที่ใต้ร่มของใบไม้หลายชั้น ฝนกระหน่ำเหลือลงมา แค่เพียงน้ำหยด
ฝนเม็ดเดียว ใหญ่เท่าหัวของมัน คงไม่ใช่เรื่องสนุกสำหรับนกฮัมมิ่งเบิร์ด
แต่..มันหนักเกินไปสำหรับผึ้ง
การแย่งกันกิน ยังคงดำเนินต่อไป
ในทั่วทั้งโลก เหล่าสัตว์ตัวเล็ก ต้องหาอาหารให้ได้ก่อนมืด
ที่ทุ่งหญ้าในยุโรปมีอาหารมากมาย ซ่อนอยู่ในพงไพร
สำหรับคนที่เข้าไปถึง
เมื่อแดดเริ่มตก
เจ้าหนูในไร่ตัวจิ๋ว ต้องหาพลังงานใส่ตัวให้มากที่สุด
มื้อค่ำที่ง่ายที่สุด
คือเมล็ดพืชและผลไม้ บนยอดก้านที่สูงที่สุด
แต่..นั่นคือเรื่องที่อันตรายที่สุด ในงานขนาดจิ๋วของมัน
นกแสกเป็นนักล่าตอนกลางคืน
แต่ว่าตัวนี้ ตื่นนอนเร็วหน่อย
และหิวแล้ว
โลกบนพื้นนั่น เป็นที่มึนงง สำหรับหนูที่เคยชินกับที่สูง
แต่มันสามารถรู้ทิศทาง ของลำต้นที่อยู่บนหัวได้เหมือนดูแผนที่
ซึ่งถือว่าดีแล้ว เพราะ...ที่บ้าน
...มีคนรออยู่
แสงกำลังจะหมด
แต่มีชีวิตใหม่ กำลังเกิด
แมลงชีปะขาว โผล่ขึ้นจากน้ำ
มันจะอยู่ได้แค่...วันนี้วันเดียว
หรือไม่ถึงวัน ถ้ามันบินไม่เร็วพอ
ชีวิตของพวกมันอันตราย เยี่ยงนี้...
ธรรมชาติจึงเน้นปริมาณเพื่อความปลอดภัย
บริเวณฟักไข่ที่แม่น้ำทิสซา ในฮังการี
มีชีวิตของสัตว์ป่าที่น่าตื่นตาตื่นใจ
พวกมันเป็นตัวอ่อนอยู่ในแม่น้ำนาน 3 ปี
มีแมลงน่าทึ่งพวกนี้มากถึง 5 ล้านตัว
โผล่ขึ้นมาจากน่านน้ำช่วงนี้แห่งเดียว
พวกมันไม่ต้องกินอาหาร ไม่มีแม้แต่ปาก
แต่ทันทีที่พวกมันออกจากไข่ ก็จะเริงระบำจับคู่เป็นฝูงใหญ่ พร่างพราย...
ทุกวันบนโลกล้วนอัศจรรย์
แต่หนึ่งวันของแมลงชีปะขาว ต้องอัศจรรย์ที่สุดอย่างแน่นอน
พวกมันจะได้คู่ และผสมพันธุ์ ก่อนฟ้ามืด วางไข่แล้วตาย
ฝากอนาคตไว้กับทายาทรุ่นต่อไป
ชีวิตโตเต็มวัยทั้งหมดของพวกมัน จะหมดไปในไม่กี่ชั่วโมงของวันเดียว
กลางวันเริ่มผันเปลี่ยน เป็นกลางคืนอย่างรวดเร็ว
ดวงอาทิตย์พร้อยลงต่ำจากท้องฟ้า
นี่คือเวลาที่งดงาม...
และอันตรายใหญ่หลวง
ในร่มเงาของยามเย็น คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดของนักล่า
และเลวร้ายที่สุดของเหยื่อ
สำหรับม้าลายและลูกน้อย นี่คือช่วงที่อันตรายที่สุดของวัน
เสือชีต้า หมายตาลูกม้าลาย
บางครั้ง ความรักของแม่...
...ก็ทำให้สู้ได้เกือบทุกอย่าง
เมื่อตะวันลับฟ้า เงามืดก็เริ่มครอบคลุม
ที่เขา ฉางโจว ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน
โลกกำลังหันหน้าออกจากดาวที่คอยฟูมฟัก
เข้าสู่ความว่างเปล่าที่เยือกเย็นของอวกาศ
ที่นี่ ค่างหัวขาว กำลังกินอาหารมื้อสุดท้ายของวันนี้
พวกมันถือเป็นสัตว์หายากที่สุดของโลก
ยิ่งกว่าแพนด้ายักษ์ซะอีก
แต่เมื่อแสงสว่างหมดไป ก็ไม่ควรอ้อยอิ่งอยู่ที่นี้ต่อ
พวกมันทำตามสัญชาตญาณแรงกล้า ที่มีมาแต่โบราณ
เมื่อเงามืดทอดยาว พวกมันก็ขึ้นไปที่สูงเพื่อหลบภัย
เส้นทางนั้นอันตราย
ไม่แปลกที่จะมีค่างร่วงลงไป
หรือทำลูกน้อยหล่น
แต่ถึงแม้จะเสี่ยง พวกค่างก็ไม่เคยอยู่นอกบ้านหลังฟ้ามืด
แม้แต่ลูกอ่อนก็ยังรู้สึก และรู้จักที่จะกลัว
กลางคืนมาถึงแล้ว
โลกไม่ใช่ของพวกมันอีกต่อไป
กลายเป็นของอีกพวกหนึ่ง
สรรพสัตว์แห่งความมืด
กลางคืน เปลี่ยนมิตรให้กลายเป็นศัตรูที่ร้ายกาจได้
ในตอนกลางวัน
ฉลามครีบขาวจะชอบว่ายเอื่อยๆ เรียบแนวปะการังไปตามลำพัง
แต่..พอถึงกลางคืน
พวกมันจะกลายเป็นนักล่าช่วยกันเป็นฝูง
ฉลามมองไม่ชัดในความมืด
แต่พวกมันได้กลิ่นเหยื่อจากระยะไกล
และมีข้อได้เปรียบอีกอย่าง
สัมผัสที่หกที่สามารถจับสัญญาณไฟฟ้า
จากหัวใจของปลาที่ตื่นกลัว
และตามไปจนเจอ
เงามืดที่ลึกที่สุดก็ยังหลบไม่พ้น
ความมืดไม่ใช่แค่เวลาของฝันร้าย
แต่ยังมีความฝันและความพิศวง
พลังงานที่เก็บไว้จากแสงอาทิตย์ ถูกนำกลับมาใช้
และโลกก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
สัตว์บางชนิดใช้แสงสว่างเพื่อความรัก
ด้วงดีด ตัวผู้ ตัวนี้
มีจุดเรืองแสงเพื่อสร้างความประทับใจ และล่อคู่ผสมพันธุ์
มันเห็นแสงจากเห็ด เลยคิดว่าเจอเนื้อคู่ ซ่อนอยู่ข้างใน
แต่มันโดนเห็ดหลอกซะแล้ว
แสงนั้นเรืองออกมาจากเห็ดเอง
มันงงและเดินหาไปทั่ว
โดนสปอร์ของเห็ดเกาะไปทั้งตัว
และเอาไปแพร่ในที่ที่มันจะไปต่อ
มันไม่ได้สืบพันธุ์ แต่กลายเป็นช่วยขยายพันธุ์ให้เห็ด
แสงในความมืด ก็เป็นกับดักอันตรายได้
ที่นิวซีแลนด์ หนอนเรืองแสงห้อยตัวจากเพดานถ้ำ
มันส่องแสงแปลกประหลาดออกมา จากข้างในวงเส้นไหม
ที่เหนียวหนึบไปด้วยเมือก
แมลงวันตัวน้อย ถูกล่อไปหาแสงสวยๆ
แต่ต้องไปติดอยู่กับเส้นไหมที่ห้อยลงมา และไปไหนไม่ได้
และจะถูกดึงขี้นไปกินทีหลัง
ยามค่ำคืนยังสร้างความสวยงาม ที่มหัศจรรย์ขึ้นไปอีก
ท้องฟ้า ดูเหมือนมีชีวิต
แม้จะไม่เห็นดวงอาทิตย์แล้ว มันก็ออกมาให้ทุกคนได้เห็น
พลังงานไฟฟ้าที่ส่องแสงดุจดอกไม้ไฟ ทำให้โลกนี้ สวยสดงดงาม
แสงออโรร่า
ยังมีโชว์แสงสีอีกอย่างบนโลก
ที่มาจากเราเอง
เราไม่ต้องรอพระอาทิตย์ขึ้นอีกต่อไป
เราไม่ต้องกลัวความมืดอีกต่อไป
เราสร้างแสงสว่างจากไฟฟ้า แบบไม่มีวันหมดในเมืองได้เอง
เราหนีออกจากจังหวะสับเปลี่ยน ของกลางวันกลางคืน
และยิ่งเราใช้ชีวิตแบบนี้ไปเรื่อยๆ
ก็ยิ่งง่ายที่จะทำให้เรา ลืมถึงความเชื่อมโยงกับโลกธรรมชาติ
แม้ว่ามันจะอยู่แค่หน้าบ้านเรา
แร็กคูนพวกนี้ ในโตรอนโต้ ดูจะคุ้นเคยกับชีวิตเมืองเหมือนเรา
ไม่ใช่สัตว์ทุกชนิด ที่ปรับตัวเข้ากับโลกของเราได้ง่าย
แต่มนุษย์อย่างเราสามารถช่วยได้
เรามีความสามารถที่จะมีความสุข ในสิ่งที่สัตว์อื่นบนโลกทำไม่ได้
ถ้าเราลืมตาดู ก็จะเห็นความมหัศจรรย์อยู่รอบตัวเรา
ความวิจิตรพิสดารในทุกๆ วัน
เรามองเห็น สายโยงใยอ่อนบาง ที่เชื่อมต่อราวกับสิ่งมีชีวิตทั้งหมด
และได้เข้าใจว่า อนาคตของชีวิตทั้งหมด...
...อยู่ในมือเรา
เราออกค้นหาสิ่งมหัศจรรย์ ในอวกาศแสนไกล
แต่เรากลับพบสิ่งที่วิเศษที่สุด ที่บ้านเราเอง
ที่นี่ บนดาวที่โชคดีของเรา
ดวงเล็ก สีน้ำเงิน หมุนอยู่ท่ามกลางทะเลดวงดาว
เท่าที่เรารู้ ในจักรวาลทั้งมวล
ไม่มีที่ไหน...มีชีวิต
ไม่มีอะไรวิเศษไปมากกว่า... ...โลกของเรา
ไม่มีอะไรมีค่าสำคัญให้ปกป้อง ไปกว่าบ้านหลังเดียวของเรา
และไม่มี อะไรมหัศจรรย์ไปกว่า สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่วันแล้ววันเล่า